?

Log in

чагосьці не хапае [entries|friends|calendar]
bezymov

[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ calendar | livejournal calendar ]

старыя пасты [ Monday
7 Oct 2013 22:11
]
Ёсць пасты старыя і новыя. Ёсць пасты для ўсіх, ёсць - толькі для сяброў. А ёсць толькі для мяне.
Дзіўнае адчуванне прыходзіць пасля перачытваня старых пастоў: хочацца амаль усіх іх зачыніць, прыбраць, схаваць, а пакінуць толькі тыя, што мусілі быць бачныя выключна мне. Бо толькі яны - ШЧЫРЫЯ

адно фота [ Monday
7 Oct 2013 21:53
]
Колькі фота мы за гэтыя гады нарабілі! Нашчоўкалі аб'ектывамі, налюбаваліся на сябе і іншых. А самыя галоўныя часам знаходзяцца праз шмат гадоў. Прынамсі, прыходзіць адчуванне, што вось тое самае фота.
Дзівосы лёсу нечакана прывялі мяне на тусоўку троху брудных, троху дзікаватых, троху п'яных людзей, якія называлі сябе аўтастопшчыкамі. Звалася тусоўка "Эльба-2006". Не вельмі мне там спадабалася, не пазнаёміўся на "Эльбе" з новымі і блізкімі людзьмі. Але сустрэўся з чалавекам, з якім надалей быў побач чатыры гады. Вельмі блізка. Бліжэй за ўсіх.
Самае смешнае, што я ні слова не сказаў гэтаму чалавеку. І Яна не сказала. Можа нават не заўважыла. Ды і я не заўважыў.
21 кастрычніка 2006 году я выпадкова сфатаграфаваў Кацю, якая сядзела ля вогнішча і слухала рускі рок пад гітару.
Пасля я казаў ёй, што сустракаліся мы яшчэ ДА. Але яна не верыла. І я з часам верыць перастаў...

“Мы зусім розныя” [ Sunday
6 Oct 2013 04:04
]
“Мы зусім розныя”, - у пэўны момант у яе гэтыя словы сталі нечым накшталт мантры. “Ды не, мы толькі знешне розныя, а ўнутры нібыта з аднаго рэчыва зробленыя”, - парыраваў часам я.
Цяпер разумею, што хутчэй была права яна, чым я. Я любіў і бачыў у ёй сябе, недзе лепшага, недзе горшага. Але я глядзеўся ў яе, як у люстэрка. А не ў асобу.
Пасля я стаў суцяшаць сабе думкамі кшталту: мы сустрэліся ў кропцы, дзе перасякаліся нашы інтарэсы. І разышліся тады, калі нашыя дарогі не проста не перасякаліся. Ідучы па ім, ужо проста немагчыма было разгледзець адно аднаго. І таму мы нават не разышліся, мы згубіліся ў смузе.
“Мне страшна. Бо я адчуваю, што многія мною проста карыстаюцца. Я баюся, што і ты будзеш мною карыстацца”, - гэта быў яе першы страх, на самым пачатку нашага знаёмства. “Я ніколі не буду ёй карыстацца”, - думаў я.
Цяпер я разумею, што памылка была мая: я глядзеўся і самасцвярджаўся праз яе, я бачыў у ёй свой дадатак. Калі дадатак стаў непатрэбны, я перастаў карыстацца гэтай люстэркавай функцыяй, бо ўжо рабіў тое ж самае, чым займалася яна, і што захапляла мяне ў знешняй форме.

[ Sunday
6 Oct 2013 03:53
]
Так цікава: два апошнія дні назіраю за кацінай фрэндстужкай. Выхопліваю допісы сяброў, знаёмых і не, пра яе. З радасцю. Недзе яна пісала, што мы любім дрэнныя навіны. А як не любіць? Мы ж – людзі!
Я яшчэ людзі любяць, калі пра іх прыгадваюць, ім кажуць добрыя словы і прыемныя словы. А яшчэ лепей, калі гэта робяць публічна. Не ведаю, як усе, а я люблю. Таму з надзеяй перачытваю ейны блог у пошуках прыгадак пра сябе. І знаходжу, што не такі ўжо і выключны я быў. У пэўны час, так – адзіны, пэўна, хлопчык. А далей - толькі ў шэрагу іншых, а то і зусім няма мяне ў стужцы думак і перажыванняў, хаця матэрыяльна, пэўна, прысутнічаў. Калі мы разышліся, калі гэта стала канчаткова зразумела, я з пэўнай палёгкай успрыняў адсутнасць неабходнасці пісаць і бачыцца. Але казаць, што я сустракаюся з кімсьці іншым ніколі не хапала моцы. Я так і пранасіў гэта ў сабе да канца. Пэўна ж яна ведала, але ніколі мы не размаўлялі пра гэта. І яна ніколі не казала мне пра чалавека, які стане ейным мужам пасля. Хаця пра ўсе свае захапленні з радасцю выдавала пры першай магчымасці: Філіп, Паша, яшчэ нехта, яшчэ. Я не памятую іх імёнаў, і не заўжды разумеў, да якой ступені ў іх зайшлі стасункі. Мне найчасцей было ўсё роўна.
Толькі адзін раз эмоцыі перамаглі, і я напісаў ёй даўгі і злосны ліст. Але пра прычыну таго ліста яна не казала мне. Я падслухаў, падгледзеў гэту гісторыю. Якая вельмі хутка скончылася зусім бясслаўна. І калі прыйшла вясна, мы зноўку пачалі граць ролі закаханых. Пра гэта таксама можна пачытаць у ейным дзённіку з каментарамі пад допісам: “якая неверагодная ступень шчырасці!”.
Каханне правяраецца шчырасцю, гэта праўда.

[ Sunday
6 Oct 2013 03:35
]
Па шчырасці, смерць Каці мяне не здзівіла. Расстроіла, разгубіла, выбіла з жыццёвай каляіны - усё, што заўгодна, але не здзівіла. Гэта такім натуральным падаецца. Вы пачытайце ейны дзённік – усё, як у андэграўндным кіно. Але гэта не нудотны Зануссі, цэлы дыск якога, калісьці падараваны Кацяй і Лёшай, мы так і не даглядзелі. І гэта далёка не нешта класічнае. Мадэрнісцкая проза? Проста Каціна. Шчыра і калярова. Яна прыдумала сабе свет, герояў, сцэны, час нават прыдумала! І вось, на табе, апавяданнечка, з… шчаслівым канцом. Бо нешчаслівых НЕ БЫВАЕ, калі ты жывеш не ў звыклай сістэме каардынатаў, а там, дзе няма часу,сцэнаў, герояў і свету. Там нічога няма. Вось Каця жыла там, але ёй было сумна, і на хвілінку яны прыдумала сабе час. Гэта як у апавяданні, які яна пісалі некалькі гадоў. “Як шпалеры”. Шпалеры – гэта людзі навокал. Яго друкавалі ў “Маладосці”. Але часопіс чорна-белы, і каціны фарбы згубіліся па дарозе ў тыпаграфію.

Тое што я напісаў, пэўна, можа падацца бязглуздзіцай. І так і падасца. А ў іншы момант яно падасца нечым мегаразумным! Ад чаго ўсё залежыць? Ад таго, колькі Каці ў тваім сэрцы. Я жадаю, каб у вашым сэрцы было паболей Каці.

пра сістэму каардынат [ Sunday
6 Oct 2013 03:23
]
Усё залежыць ад сістэмы каардынат. Я так і не стаў матэматыкам, хаця часам ганарліва называю сябе чалавекам_з_дыпломам матэматыка. Для мяне назаўжды загадкавымі засталіся патаемныя “еўклідавы прасторы” і іншыя шматмерныя вымярэнні, дзе звычайна нас няма.
Калі ты не матэматык, цябе цяжка ўлезці ў іншую сістэму каардынат і пабачыць свет інакш (я спадзяюся, што ў матэматыкаў з гэтым прасцей, вось і ўсё, можа камусьці яшчэ прасцей). Вось і я бачу яго толькі такім, двух-трохмерным. Гэта як у дзіцячым садку: гэта – добра, а гэта – не. Раней для мяне вымярэннем, трэцяй воссю ўсяго была ступень, па якой тое ці іншае дзеянне сумяшчаецца з класічнай еўрапейскай рацыянальнасцю. Але ёсць рэчы, якія не вымяраеш нечым рацыянальным. Тады ты сутыкаешся і трапляеш у палон сваёй жа недасканалай сістэмы каардынат.
У мяне не было патрэбны да нейкіх пошукаў сябе, у якія пастаянна была ўцягнутая Каця. Але мне хацелася верыць, што гэтыя пошукі сапраўдныя. Я захапляўся ёй і ейнай інакшасцю, яна была для мяне сапраўдным Іншым. Я натхняўся ёй, губляў і знаходзіў яе, яна сыходзіла і вярталася. Але большую частку часу я ўсё роўна ўпісваў яе ў сваю сістэму каардынат. І не мог зразумець яе. Сэнсаў тут можа быць бясконца шмат. Але я дагэтуль веру (так, не ведаю, а менавіта веру), што ёсць рацыянальнае тлумачэнне. Калі адмовіцца ад гэтай веры, не застанецца нічога. Тады ў свеце будзе сумна і нецікава, свет табе болей не спатрэбіцца, спатрэбіцца іншая сістэма каарыданат. Ты можаш адбудаваць яе сам, можаш пашукаць прыклады, можаш спалучыць усё гэта. Але ўсё гэта будзе сапраўды эгаістычна.
Таму я і надалей буду верыць у рацыянальнасць.

that is how we met [ Friday
4 Oct 2013 23:12
]

http://generation.by/forum-viewtopic-t-1168.html
Так мы пазнаёміліся. Ты была ў шэрай "курчатай" куртцы, такі пухнацік ці непрычэсаны вожык. Ты ўсміхалася, не, спачатку ты глядзела сур'ёзна. Ты мерзла, насупраць помніка Колусу, у 18 гадзін вечара, у аўторак. Аўторак, калі я ўпершыню сустрэчаў цябе ў смузе Менску. Ты размаўляла па-беларуску. Мы пайшлі гуляць, у бок Краснай вуліцы, пасля варанянскага, парк Горкага - звычайны халодны менскі лістападаўскі вечар. Я спужаўся цябе, не зразумеў, я не хацеў болей бачыцца. Але мы сталі рыхтаваць ВАНДРОЎКУ. разам. Нашу першую вандроўку.
Натупны раз мы сустрэліся ў дзень, супрацьлеглы таму шэраму восеньскаму. Такі студзеньскі сонечны дзень. Неверагодна сонечны. ты сядзела ля сцяны польскага кансуляту. Ты чытала кніжку. О божа. Ты была ідэалам філфакаўскай дзяўчыныны, што ўсё чытае - чытае, праглынае гэтыя сур'ёзныя, інтэлектуальныя кніжкі. Ты запаўянала анкету і не парылася. Я запаўняў анкету, і парыўся ўжо тады. Я "парыўся" - гэта было твае "славечка". Тваё.
 Мы атрымалі візу - яна каштавала тады толькі 5 даляраў - і мы паехалі ў нашу вандроўку. Ты НЕ парылася. тады І я не парыўся. Мы завісалі ўначы пасярэдзіне невядомых польскі гарадоў. Мы ўсё ноч гулялі па Любліну. І спрабавалі схавацца ў пад'едзе ад студезньскай сцюжы. І быў гэты пацалунак. Ты ПЕРШАЯ зрабіла яго, літаральна накінуўшыся на мяне, прыціснуўшы да сценкі. Пасля ў гадзіну ночы ты сядзела ў мяне на каленях на берасцейскім вакзале. І пытала мяне "о, што я раблю?" Я быў шчаслівы, ты рабіла мяне шчаслівай.

Дзякуй.
Цябе больш няма. У сваю дваццаць шостую восень цябе не стала.

праз два ці тры гады [ Friday
13 Jul 2012 00:19
]
зайшоў у фрэндстужку. ваў!

лічбы [ Tuesday
16 Aug 2011 12:30
]
 Роўна 42 гады таму распачаўся другі дзень фэстывалю Вудсток, які, як паведамляе Вікіпедыя, пакончыў з часам хіпі і распаў рух шасцідзесятнікаў. А праз дзевяць месяцаў нарадзілася 200 тысячаў дзяцей.

Роўна год таму мы выехалі ў накірунку брэста, каб праз дзесяць дзён апынуцца ў Амстэрдаме. Мне дагэтуль сніцца забітая посудам кухня тамтэйшага напаўсквоту. дзе я хацеў прыбраць, але так гэтага і не зрабіў. Гэта ідэя паўстала роўна ў 12 гадзін дня, калі ўсе яшчэ спалі яго насельнікі: тры амерыканцы, два немццы, адзін бельгіец і адна аўсталійка ячшэ спалі.

вось сапраўды ёсць рэчы і месцы, адносна якіх час адсутнічае. З-за прарываў у нашай калектыўнай памяці многае мы перажываем нашмат пазней. І хоць гэта ўжо адбылося: Вудсток і сквотэрскі рух, руйнаванне сцяны і іншыя іншыя рэчы, якіх з нашымі бацькамі не здараліся, - нешта з гэтага нам яшчэ трэба будзе перажыць

лук! [ Thursday
21 Jul 2011 12:53
]
http://on.fb.me/n0xBCi

літоўска-беларускі лук!

Экспэрымэнтальная археалёгія на службе ў капіталізма [ Saturday
16 Jul 2011 11:45
]


Кернаве, Літва, 08.07.11. У мінулыя выходныя езьдзілі зноўку ў Кернаве. Там археёлягі ладзяць розныя цікавыя аўтэнтычныя падзеі. На гэтай розныя знатакі сакрэтаў вырабу старажытнай і ня вельмі керамікі і зброі дэманстравалі, а заадно і прадавалі ўсё, што нарабілі за апошні год. Гандаль ішоў добра.

Літоўцы шмат робяць для ўзьняцьця цікаўнасьці да сваёй гісторыі. Асабліва да далетапісных часоў. Нават прачытаў у Кернаве, што 3-7 ст. - "залаты час" літоўскай цывілізацыі. Вось так)

+2Collapse )
 У часе, калі Інтэрнэту не было

Valio! [ Thursday
23 Jun 2011 13:58
]
Усё, праз шэсьць гадоў я стаў матэматыкам-сыстэмным праграмістам. Самае радаснае ў гэтым тое, што нарэшце я цалкам разьвітаўся зь беларускай сыстэмай адукацыі.
Valio!

19-05: Тры табліцы [ Thursday
19 May 2011 18:29
]

курс на Пракапові.ч



Рост наведвальнасці забароненага пракаповіч.а

Мае маршруты бега [ Wednesday
27 Apr 2011 11:37
]
Мае маршруты бега

1 - маленькі. 2.5 км.
2 - сярэдні - 3.35 km
3 - вялікі - 5 км
4 - найвялікшы ~7 км

лясы і людзі [ Thursday
21 Apr 2011 00:11
]
 


Гэткія крыжы на ня тое каб зусім занядбалых могілках стаяць пасярод Лабанораскай пушчы на ўсходзе Літвы

Прачнуўся, а там... [ Saturday
26 Mar 2011 13:55
]

Снег!

казюкас [ Tuesday
8 Mar 2011 15:05
]
 

IMGP4268

казюкас - гэта такі вялізны на цэлы горад кірмаш. Многія прадаюць тут тое, што самі і зрабілі за нелкьакі тыдняў да кірмашу. Вось і Гінтара марыць там пагандляваць калі-небудзь зробленым ёю мылам і сьвечкамі. але пакуль часу няма - дысэртацыю пісаць трэба.
Дарэчы, там далей куча фота з казюкаса

перамовы [ Monday
7 Mar 2011 12:41
]

Міністар замежных спраў рэспублікі Ўжупіс Томас Чэпайціс (зьлева) у час перамоваў з прадстаўнікамі беларускай дыяспары :)

Пост-масленіца [ Sunday
6 Mar 2011 22:37
]
 

Кажуць, сапраўдная масленіца будзе толькі ў аўторак. А пакуль трэба есці 12 разоў у дзень, бо пасьля яе пачынаецца ацкі пост. Пост, пост.

2 вечары ў двух гарадах [ Tuesday
1 Mar 2011 16:23
]


navigation
[ viewing | most recent entries ]
[ go | earlier ]